(03.04.2008)

Podstawy teoretyczne tensometrii strunowej
Podstawowym elementem czujników strunowych jest naprężona, drgająca z częstotliwością własną struna. Wydłużenie lub skrócenie struny powoduje zmianę jej naprężenia, które jest proporcjonalne do kwadratu częstotliwości jej drgań. Przyjmując liniową zależność pomiędzy odkształceniami i naprężeniami otrzymamy zależność:

ε = k· f ²

gdzie k jest stałą czujnika.

Związek ten został wykorzystany w konstrukcji czujników strunowych.



Własności czujników strunowych
Czujniki strunowe charakteryzują się bardzo wysoką stabilnością pomiarów w czasie oraz odpornością na oddziaływanie środowiska. Standardowo mogą pracować w zakresie temperatur od –20 do +80 st.C, a wykonania specjalne do +200 st.C. Sygnałem pomiarowym dla czujników strunowych jest częstotliwość, która może być swobodnie transmitowana na odległość ponad 2000 metrów bez stary jakości sygnału. Sprawia to, że czujniki strunowe są niezastąpione podczas długotrwałych, odpowiedzialnych pomiarów, prowadzonych w niekorzystnych warunkach atmosferycznych.
Czujniki strunowe stosowane są zarówno w geotechnice jak i budownictwie. Wykorzystywane są między innymi do pomiaru siły, odkształcenia, temperatury, ciśnienia oraz kąta.